Do You Hear The People Sing?

Na drie albumreviews vond ik het wel eens tijd voor iets anders: een film. Deze film, Les Misérables, is gebaseerd op een musical, die weer gebaseerd is op een boek uit 1862 (fun fact: de schrijver, Victor Hugo, heeft twintig jaar lang aan het boek gewerkt). Hoewel de meningen erover verschillen, vind ik het een erg goede film, met een geweldige cast. De kans is groot dat je minstens één van deze namen wel eens eerder hebt gehoord: Anne Hathaway, Hugh Jackman, Amanda Seyfried, Helena Bonham Carter, Russel Crowe, Hugh Jackman...

De film speelt zich af in Frankrijk in de eerste helft van de negentiende eeuw. Het gaat over een man, Jean Valjean, die na jaren slavernij wordt vrijgelaten "on parole". Hij weigert echter om aan de voorwaarden te voldoen en kiest ervoor om onder een nieuwe naam een nieuw leven te beginnen. Hem volgend belanden we in een verhaal over liefde, armoede en revolutie.

Zoals ik eerder zei is de film gebaseerd op een musical, dus bijna alles wordt gezongen. Ik heb hier geen probleem mee, ik vind het zelfs leuk, maar er zijn veel mensen voor wie de film hierdoor wordt verpest en dat vind ik erg jammer. Voor degenen die wél van musicals houden is deze film een aanrader. Zowel het verhaal als de muziek is prachtig en hoewel hij erg lang duurt (2 uur en 38 minuten), is hij het kijken zeker waard. Je wordt helemaal meegevoerd met het verhaal: redelijk in het begin is er al een scène waar ik bijna bij moest huilen (nou ben ik bij films al snel een beetje huilerig). Het is grotendeels een erg serieuze film, maar je krijgt gelukkig ook af en toe even een kans om wat vrolijker te zijn, bijvoorbeeld bij het nummer Master of the House.Wat ik er persoonlijk ook leuk aan vindt is dat er heel veel grapjes over en referenties naar te maken zijn :).

The Salesman And The Shark

Toen ik Sean Rowe voor het eerst hoorde, een keer in de auto denk ik, had ik een hekel aan zijn stem. Achteraf gezien heb ik daar geen begrip voor. Like, at all. En dat heb ik te danken aan mijn zus.

 Een week geleden zette ik een bericht op het Facebookprikbord van mijn broer: "Jan Jan Jan noem eens wat goede muziek!"

Mijn zus zag dit en reageerde: "Heb je het nieuwe album van Sean Rowe al gehoord?"

Ik stond op het punt om te zeggen dat ik zijn muziek niet zo mooi vond, maar toen dacht ik: waarom zou ik niet gewoon eens luisteren? Ik moet zeggen dat dat één van mijn beste ideeën ooit was. Het is echt prachtige muziek, vooral ook heel fijn. Van die muziek die je meteen het gevoel geeft dat het allemaal wel oké zal zijn. Ik heb zijn nieuwe album (The Salesman and the Shark) nog niet eens helemaal geluisterd, ik ben nu bij het achtste nummer, maar ik moest er gewoon even iets over plaatsen. 

Zijn teksten zijn prachtig ("I'll never get to the moon, but I've seen the universe in a blade of grass.") en zo prachtig als de teksten, zo geweldig is zijn stem. Geweldig op een manier die doet denken aan een grote grizzlybeer. Ik kan het niet helemaal uitleggen, dus luister zelf maar gewoon, en geniet ervan.

Here I Am, Not Quite Dying

Op maandag 11 maart stond ik een uur eerder op dan normaal. Zodra ik wakker werd zette ik een koptelefoon op, zette het volume lekker hoog en typte in Spotify: "david bowie the next day". Met het eerste nummer werd ik meteen mijn bed uit geknald. Ik landde niet op het verkeerde been en hoorde meteen dat het zeker een uurtje eerder opstaan waard was.

Voordat dit album uitkwam hoorde ik mensen zeggen dat het waarschijnlijk slecht zou zijn en dat Bowie gewoon nog wat extra geld wilde en blablabla, maar nu lijkt het of die verhalen uitgestorven zijn. Natuurlijk is het allemaal een kwestie van smaak, maar velen zullen het met mij eens zijn als ik zeg dat dit album een prachtwerk is. Sommigen noemen het zelfs het ultieme Bowie album, "alsof hij naar al zijn eigen muziek heeft geluisterd en er een samenvatting van heeft gemaakt". Anderen noemen het het ultieme comebackalbum.

Misschien hebben die sommigen en anderen gelijk, ik weet het niet. Ik zou me er ook niet fijn bij voelen om zoiets te zeggen. Niet dat ik het niet goed vind als anderen het doen, maar alles wat ik voorlopig zeg is dat ik het prachtig vind, eigenlijk nog beter dan ik had verwacht. Hij is jarenlang beroemd geweest door niks te doen en nu komt hij met een album waarop we allemaal hebben zitten wachten, waarover sommigen de hoop al hadden opgegeven en wat het wachten helemaal waard is. "Here I am, not quite dying," zingt hij op de eerste track, en het is helemaal waar. Bowie is terug, en zou het kunnen dat hij ons met dit nieuwe album eindelijk een beetje laat zien wie hij nou echt is?

Wolf In Loveland

Hierboven zie je een foto van Jan Minnaard, zanger, gitarist en liedjesschrijver van Wolf In Loveland. De band bestaat uit zeven zeer getalenteerde muzikanten, die samen zorgen voor een uniek geluid.

Jan zelf noemt zijn muziek folkrock, maar na één keer luisteren hoor je al dat het eigenlijk helemaal niet in een doosje te stoppen is: op het pas uitgebrachte, self-titled album staan rustige gitaarliedjes met fijne harmonieën waarbij je helemaal weg kan dromen, maar ook een geweldig cruise-nummer, zoals ik dat dan noem, dat doet denken aan Take It Easy van The Eagles. Er zijn zelfs een paar nummers waarop, zoals mijn vader dat prachtig zegt, "Neil Young himself jaloers zou zijn".

14 maart dit jaar brachten ze hun eerste 'volwaardige' album uit, dat nu te koop is op bol.com, amazon en iTunes, en te beluisteren op Spotify.  Ik raad je echt aan om eens een keer te luisteren, want deze band is geweldig, en dat zeg ik niet alleen omdat mijn broer erin zit.