Toen ik Sean Rowe voor het eerst hoorde, een keer in de auto denk ik, had ik een hekel aan zijn stem. Achteraf gezien heb ik daar geen begrip voor. Like, at all. En dat heb ik te danken aan mijn zus.
Een week geleden zette ik een bericht op het Facebookprikbord van mijn broer: "Jan Jan Jan noem eens wat goede muziek!"
Mijn zus zag dit en reageerde: "Heb je het nieuwe album van Sean Rowe al gehoord?"
Ik stond op het punt om te zeggen dat ik zijn muziek niet zo mooi vond, maar toen dacht ik: waarom zou ik niet gewoon eens luisteren? Ik moet zeggen dat dat één van mijn beste ideeën ooit was. Het is echt prachtige muziek, vooral ook heel fijn. Van die muziek die je meteen het gevoel geeft dat het allemaal wel oké zal zijn. Ik heb zijn nieuwe album (The Salesman and the Shark) nog niet eens helemaal geluisterd, ik ben nu bij het achtste nummer, maar ik moest er gewoon even iets over plaatsen.
Zijn teksten zijn prachtig ("I'll never get to the moon, but I've seen the universe in a blade of grass.") en zo prachtig als de teksten, zo geweldig is zijn stem. Geweldig op een manier die doet denken aan een grote grizzlybeer. Ik kan het niet helemaal uitleggen, dus luister zelf maar gewoon, en geniet ervan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten