Op maandag 11 maart stond ik een uur eerder op dan normaal. Zodra ik wakker werd zette ik een koptelefoon op, zette het volume lekker hoog en typte in Spotify: "david bowie the next day". Met het eerste nummer werd ik meteen mijn bed uit geknald. Ik landde niet op het verkeerde been en hoorde meteen dat het zeker een uurtje eerder opstaan waard was.
Voordat dit album uitkwam hoorde ik mensen zeggen dat het waarschijnlijk slecht zou zijn en dat Bowie gewoon nog wat extra geld wilde en blablabla, maar nu lijkt het of die verhalen uitgestorven zijn. Natuurlijk is het allemaal een kwestie van smaak, maar velen zullen het met mij eens zijn als ik zeg dat dit album een prachtwerk is. Sommigen noemen het zelfs het ultieme Bowie album, "alsof hij naar al zijn eigen muziek heeft geluisterd en er een samenvatting van heeft gemaakt". Anderen noemen het het ultieme comebackalbum.
Misschien hebben die sommigen en anderen gelijk, ik weet het niet. Ik zou me er ook niet fijn bij voelen om zoiets te zeggen. Niet dat ik het niet goed vind als anderen het doen, maar alles wat ik voorlopig zeg is dat ik het prachtig vind, eigenlijk nog beter dan ik had verwacht. Hij is jarenlang beroemd geweest door niks te doen en nu komt hij met een album waarop we allemaal hebben zitten wachten, waarover sommigen de hoop al hadden opgegeven en wat het wachten helemaal waard is. "Here I am, not quite dying," zingt hij op de eerste track, en het is helemaal waar. Bowie is terug, en zou het kunnen dat hij ons met dit nieuwe album eindelijk een beetje laat zien wie hij nou echt is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten